پستی پر اب و تاب

ببخشید دوستای گلم در این پست خبری از شعرهای بلند بالا و .....نیست . فقط یک حرفه قشنگه

که باید گفته بشه .

امیدوارم در حقم بزرگواری کنید و به این پست هم مثل پست های قبل نظر بدهید

اینم یه شعر کوتاه برای اینکه دلخور نشید یا لااقل از هدف اصلی وبم(ثبت اشعارم)دور نشم:

این پست دم از خاطره ای چندان شیرین می زند

قلبم از هیجان ،دارد می شکافد قفسه ی سینه ام را

خدا کند ، خدا کند دریافت کنم نظراتتان را

نظر می خوام یالا ، نظر بدید حالا

 تولد وبم :

راستش هرچه به عید نزدیک تر می شویم بیش تر و بیش تر شور و شوق پیدا می کنم تا برای وبلاگم

یه تولد قشنگ و کوچک به مناسبت اولین سالگردش بگیرم.

بلهههههههه. فروردین ماه وبلاگ من یک تولد نو را پیش چشم خواهد دید ، ان هم چه تولدی !! تولد یک

سالگی. تاریخ تولد وبم : هفته سوم فروردین ۱۳۹۱.

این همه شوق و ذوقم فقط به خاطر ی وبلاگ ساده نیست و اصلا هم تمام زندگیم را پر نکرده . شوق و

ذوق من و این همه هیجان به خاطر همتی است ک به خرج دادم و پیروزی ای است که به دست اوردم.

. چه پیروزی ای ؟

شرح حال پیروزی :

اولین باری که با وبلاگ و بلاگ نویسی اشنا شدم تقریبا ۱سال پیش بود . من آن موقع اوایل سال ۲

راهنمایی بودم (آشنایی من با وبلاگ توسط مدرسم و دوستای عزیزم ، مونا جون و غزل جون بود)

خیلی اهمیت خاصی به وبلاگ نمی دادم و تقریبا کاملا از فضای اینترنتی دور بودم و اصلا هم برام مهم

نبود و بدون اینترنت هم زندگی کاملا عادی ای داشتم که کم کم هم طرز فکرم و هم هدفم عوض شد.

یادم میاد که وقتی کلاس چهارم بودم خانم معلممان ی موضوع انشا (بزرگ ترین ارزویتان چیست ؟)

را به ما پیشنهاد داد. من هم مثل بقیه داشتم فکر می کردم و جملاتم را بر روی کاغذ می اوردم که یک

دفعه...... متوجه قافیه هایی در اواخر هر نوشته ام شدم و وقتی ان ها را خواندم متوجه شدم که انشام

به یک شعر نو تبدیل شده که با زبان کودکی ام در امیخته و حس و حالی تازه داشت. خلاصه سعی

کردم هر طور بود ان وضعیت را حفظ کنم و شعره به ظاهر انشایم را تمام کنم . وقتی برای خواندن انشا

سر از پا نمی شناختم خوشبختانه نوبتم شد و من پای تخته رفتم و با وجود استرسی امیخته با هیجان

و کنجکاوی شروع به خواندن انشای اهنگینم کردم . یادم می اید صدایم کمی می لرزدید و لرزش دستانم

تمرکزم را از بین برده بود اما بالاخره خواندمش . بعد از اینکه تمام شد متوجه شدم همه ی کلاس ساکت

شده اند و فقط با چشمانی بهت زده به من نگاه می کنند .(ارزوم : داشتن خواهر بود. شعرم را بعدا در

وبلاگم بدون هیچ دست خوردگی ای می گذارم). خلاصه سرتون رو درد نیارم ، با تعریف معلمان و کلی

جایزه و تشویق از طرف خانواده و معلم و فامیل شوق من برای شعر گفتن بیش تر می شد به طوری که

همیشه انشا هایم را اهنگین می سرودم. اما هیچ وقت به فکر این نیفتاده بودم که انان را در یک فضای

گسترده ثبت کنم . بالاخره با اصرار بیش از حد خانواده و دوستانم وبلاگم را درست کردم . اولش هیچ ذوق

و شوقی نداشتم اما بعد از شهریور ۱۳۹۱ و بالا رفتن تعداد نظرات وبم به طبع ،شوق و ذوقم افزایش پیدا

کرد و عاشق این بودم که به وبلاگم هر هفته سر بزنم . اول می ترسیدم ی وقت خدایی نکرده همه ی

اشعار وبم پاک بشه یا عمر این وب کم تر از تصورم باشه یا اونو ول کنم اما ..... الان خیالم راحته که

پیروز این میدان شدم و با درست کردن ی وبلاگ دیگه با همین ادرس در یک سایت دیگر به عنوان نسخه

پشتیبان اشعارم و زحماتم به باد نمی رود . مرسی که اینو خوندید و اگرم نخوندید و حوصله نکردید ی

نظر خشک و خالی بدید به شعر اولم برام بسه و ی دنیا می ارزه .

به امید عمر طولانی وبم و سربلندی و شاعری نام دار شدن من